این سومین باریه که مهدی وقت رفتن تلخ می شه... با هفت یا هشت من عسل هم نمی شه حضرت والا رو میل کرد چه برسه به دو و یا سه من عسل... با اینکه صبح جمعه کلاس داشتم مجبور شدم خودم رو به کلاس برسونم و از معلمم شماره بگیرم تا بین هفته عقب موندگی جمعه رو جبران کنم... فوری یه دربست گرفتم و سر راه هم یه شاخه گل خریدم و برگشتم خونه... آخه اصلا دلم نمی خواست با تلخی از خونه بره... اول مقاومت نشون داد اما خب به خیر گذشت و مهدی ما هم عازم شد... و من هم تازه فهمیدم که او دوست نداره از خونه زیاد دور بشه و وقتی که مرخصیش تموم میشه این طور به هم می ریزه... با این که برای من هم این دوری سخته  اما مطمئنم حکمتی در کاره اما خب نباید نادیده گرفت که من سر زندگیم هستم  و اگه دوری او هم اذیتم کنه می تونم برم و به عزیزانم سری بزنم اما مهدی این امکان رو نداره... برای مهدی عزیزم که بهترین لحظات زندگیم رو در کنارش تجربه می کنم آرزو می کنم که این سختی ها تموم بشه و بتونه به آرامشی که در ذهنش متصوره برسه...

این روزا سخت مشغول کارای عید و آماده کردن ملزومات سفره هفت سین هستم... پریشب دلم عجیب هوای دوستانم رو کرده بود... دوستایی که الان خیلیاشون متاهل شدن... تعدادیشون هم مجردن... سه نفرشون هم ایران نیستن... عجیب دلم می خواد به خونمون دعوتشون کنم تا یه عصر رو در کنار هم با خاطراتمون بگذرونیم... نمی دونم این امکان برام میسر میشه یا نه اما به هر صورت سخت دلم برای دوستانم می تپه و دلتنگشونم...   

نمی دونم برسم برای سال نو عیدانه بنویسم یا نه به هر حال فعلا پیشاپیش سال جدید رو تبریک می گم

شاد باشید و دیرزی